Mijn verhaal
Anders
Ik was 13 jaar oud, had mijn eerste jaar van het VWO ervaren en wist: “Ik ga het anders doen”. Op de een of andere manier voelde ik toen zo helder dat ik daar puur werd voorbereid om te gaan functioneren in het systeem van onze maatschappij. En dat systeem voelde voor mij helemaal niet zo liefdevol. Daarin werd mij namelijk verteld wat te doen, hoe te gedragen en wat er van mij werd verwacht.
Opluchting
Toen ik dat hoofdstuk 5 jaar later afsloot, kon ik opgelucht ademhalen. Ik ervaarde zoveel ruimte, ik kon alles doen wat ik wilde, ik kon alles worden wie maar ik wilde zijn. Mijn gevoel vertelde me dat ik dat niet zou gaan vinden in een universitaire opleiding, dus besloot ik dat ook niet te doen. “Maar wat ga je dan wel doen, Fem?”, hoorde ik van zovelen in mijn omgeving. Daar had ik toen nog geen antwoord op. Eerst maar een tussenjaar.
Vrijheid en leegte
Ik genoot van de vrijheid maar voelde ook de leegte, en vroeg mij af: “Als een ander niet meer bepaalt wie ik hoor te zijn, wie ben ik dan wel?” Dus ik ging naar binnen, in mezelf. Ik leerde mediteren en deed dat dagenlang uren achter elkaar. Want in die meditaties voelde ik me meer mezelf dan dat ik ooit eerder had ervaren. Maar dat gevoel, die kleine sprankel die me zoveel hoop bracht, was snel weer weg nadat ik mijn meditaties eindigde.
Ont-dekkingsreis
Vol verbazing ervaarde ik telkens weer hoe het gevoel van thuis-zijn vervaagde en vervangen werd door de gedachte: “Waar ben ik eigenlijk mee bezig? Dit is toch helemaal niet realistisch? Heel de wereld draait door, iedereen is bezig iets van zichzelf te maken, en ik zit hier in mijn eentje, denkend dat ik het gevonden heb.” Dit vond ik moeilijk en er was ook bijna niemand die me leek te begrijpen of openstond voor wat ik ervaarde tijdens deze ont-dekkingsreis in mezelf.
De wereld in
Na 1,5 jaar naar binnen te zijn gegaan in een reis van zelfrealisatie, was het klaar. Ik vond dat ik genoeg in mijn eentje met mijn ogen dicht had gezeten, en besloot: “Ik ga de wereld in!”
Vol enthousiasme vertrok ik twee weken later naar een prachtige plek aan de rand van de Veluwe. Daar, weg uit mijn vertrouwde omgeving, voelde ik dat ik een nieuw hoofdstuk ingelopen was. Op die fijne plek, waar ik 4 maanden woonde en vrijwilligerswerk deed, begon ik te ervaren dat, terwijl ik overdag lekker in de natuur bezig was, ik gemakkelijke datzelfde gevoel uit mijn meditaties kon oproepen en vasthouden. “Wow dit is heerlijk!”, dacht ik. “Dit is wat echt leven is!” Ik was aanwezig in de wereld én aanwezig in mezelf. Verbonden met mijn kern.
Alles wat ik de anderhalf jaar daarvoor ervaren had, van echt thuis zijn in mezelf, verbonden met wie ik echt ben, begon toen te landen, te aarden in mijn fysieke lichaam. Het bleef nu niet zweven ergens boven mijn hoofd. Nee, ik begon het te belichamen.
Mens en ziel
In deze reis, naar belichaming, waar ik trouwens elke dag nog steeds in zit, voelde ik echt: “Dit is 100% Mens-zijn én 100% Ziel-zijn”. Volledig aards én spiritueel (of hoe dit dan ook genoemd wordt). Het is niet óf dit, óf dat. Nee, het is én dit én dat!
Mijn missie
Ondertussen rondde ik ook mijn opleiding tot Energetisch Heler met Meervoudige Merkabatechnieken af, en wilde ik deze nieuwe vaardigheden graag toepassen op mijn eigen ervaringen waar ik het meeste op AAN-ging. Dat wat voelde als mijn missie. Dat wat ik de wereld mocht gaan brengen.
En deze missie, dat is SoulLife geworden, waarbij ik jou met energetische therapie help bij de aarding van wie jij in essentie bent in jouw menselijkheid. Om te belichamen wie jij écht bent, of zoals ik het graag noem: zielsbelichaming. En dat gun ik iedereen.
